Έκτακτο ανακοινωθέν: Το blog αυτό τελείωσε. Εδώ και ένα μήνα δουλεύω το νέο επαγγελματικό μου πλέον blog το οποίο θα είναι γραμμένο στα αγγλικά. Σας ευχαριστώ όλους για την υποστήριξη, τα donations και τα καλά σας σχόλια. Ραντεβού σε ‘κανα δίμηνο με το νέο blog που θα περιλαμβάνει και δείγματα της δουλειάς μου, και πολλά άλλα καλούδια. Αυτό είναι το προτελευταίο post στο Teo’s Tech Blog. Στο επόμενο και τελευταίο, θα σας δώσω το link για το νέο site.
Ευχαριστώ και πάλι.
Το iPhone, ονειρεμένο gadget για πολλούς, συμπεριλαμβανομένου και του υποφαινόμενου, πλέον έχει και official application για WordPress. Με την ευκολία που παρέχει η touch screen, το πλήρες QWERTY εικονικό πληκτρολόγιο, καθώς και με τον κλασσικό σχεδιασμό των iPhone apps με μενού και υπομενού, το WordPress for iPhone κάνει το mobile blogging μία πιο πλήρη και λειτουργική εμπειρία.
Γράφοντας ένα post
Το WordPress for iPhone δουλεύει σε blogs του wordpress.com, αλλά και σε self-hosted blogs! Όσοι τυχεροί έχετε την πολυπόθητη πλατφόρμα, μπορείτε να το κατεβάσετε από το App Store για iPhone. Όσοι δεν είστε τόσο τυχεροί ακόμα, υπομονή. Ετοιμάζω ένα post που θα σας ψήσει. 
Καθώς επέλεγα tags και categories για το προηγούμενο post, μου ήρθε μια ιδέα η οποία θα συμβάλλει σημαντικά στην ανεύρεση σχετικού περιεχομένου σε blogs του WordPress ή οποιασδήποτε άλλης πλατφόρμας υποστηρίζει γενική αρχειοθέτηση των κατηγοριών και των tags όλων των blogs της πλατφόρμας.
Tag cloud και σε αναλογική μορφή!
Όλοι λοιπόν οι bloggers που χρησιμοποιούν κάποια πλατφόρμα (π.χ. WordPress, Blogger) αποφασίσουν αντί να χρησιμοποιήσουν ό,τι category τους κατέβει στην γκλάβα (παράδειγμα προς αποφυγή: Οι Sapioi με την κατηγορία “Αχ!”), να χρησιμοποιήσουν σωστά και συνοπτικά categories και tags, τα οποία θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιήσει ο οποιοσδήποτε.
Η λογική πίσω από αυτή τη σκέψη; Πολλοί χρήστες ή επισκέπτες του WordPress, γράφονται σε feeds συγκεκριμένων κατηγοριών, για να ενημερώνονται για ο,τιδήποτε νέο σε κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Εάν τώρα εμείς, αντί να δώσουμε π.χ. “SapioGreek News” για category, αλλά απλά “News”, αφ ενός κερδίζουμε επισκέψεις και αναγνώσεις, αφ ετέρου επιτρέπουμε στο απλό κοινό που δε σκέφτηκε να γραφτεί στο feed του “SapioGreek News” category, να διαβάσει τα θεϊκά αρθράκια μας! Όχι και άσχημα, ε;
Αφιερώνω το post αυτό στον My8os που δε μου επέτρεπε υποκατηγορία “Οι νταλκάδες του Erevos” στο blog του.
Δυστυχώς επέστρεψα από τις παραδεισένιες διακοπές μου στο πιο νεκρό μέρος της Τήνου. Και επειδή είχα μείνει λίγο πίσω στην ενημέρωση, άνοιξα το feed reader μου. Αυτό που αντίκρυσα όμως στο blog του Ελευθέριου Κοσμά, ομολογώ πως ενώ είναι λογικότατο, δεν το είχα σκεφτεί προηγουμένως. Ίσως να κάνουμε κάποια καμπάνια;
Το p2p βοηθάει το περιβάλλον
Καλά, καταραμένο είναι το εξώφυλλο και δεν το εμφανίζει με τίποτα το Media Library;
Το The Pirate’s Dilemma είναι ένα βιβλίο κοινωνιολογικού περιεχομένου που μιλάει για την κουλτούρα των πειρατών… όχι όμως με την “Yarrrrr!” έννοια, ούτε με την έννοια του file sharer. Πειρατής γιά τον Matt Mason είναι ο πρωτοπόρος, αυτός που πειραματίζεται με παλιές ιδεες και δημιουργεί νέες, ο remixer, αυτός που δημιουργεί νέες τάσεις. Αλλά γιατί αναφέρω αυτό το βιβλίο εδώ;
Το εξώφυλλο
Το Pirate’s Dilemma κατ’ εμέ είναι βίβλος για τους δημιουργικούς ανθρώπους. Δίνει νέες ιδέες, δίνει παλιές ιδεες, γενικότερα κάνει τα γρανάζια να γυρίζουν. Περιγράφει παραδείγματα που έκαναν πρωτοπόρους να αποκτήσουν εκατομμύρια ακόλουθους ή/και δολάρια. Στην τελική, είναι ένα ευχάριστο ανάγνωσμα που δίνει λίγη γνώση και έμπνευση σε πολλά, από μουσική μέχρι και σχεδιασμό ρούχων!
Το nerdy μέρος του άρθρου τώρα. Δε θα μπορούσε να γίνει σωστό βιβλίο για την “πειρατεία” χωρίς να βγει και δωρεάν στο Internet! Νόμιμα! Στο πανέξυπνο και πολύ όμορφο blog του The Pirate’s Dilemma, λοιπόν, θα βρείτε και την eBook μορφή του βιβλίου.
Και το τρίτο και ίσως πιο ενδιαφέρον γεγονός; Το βιβλίο θα γίνει και σειρά στην τηλεόραση. Και υποθέτω πως τα επεισόδια θα μοιράζονται ελεύθερα αντίστοιχα στο Internet. Ορίστε το trailer.
Και αν χαμογελάσατε εκεί που χαμογέλασα και εγώ, δείτε εδώ και εδώ.
Κάποτε υπήρχε το Greek και Geek. Αυτό το blog είχε έναν πολύ κακό και δύστροπο ιδιοκτήτη, τον Teo. Ο Teo έβριζε κόσμο, έκλανε κρυφά στο μετρό και ήταν παλιάνθρωπος γενικότερα. Έβριζε συχνά αναγνώστες και δημιουργούσε τζέρτζελο γιατί του άρεσε να προκαλεί.
Συμμορφώθηκα
Ο κόσμος σιχαινόταν τον Teo, και δεν έχανε ευκαιρία να τον βρίζει. Από αυτό βέβαια ο Teo κέρδιζε, γιατί τα clicks στο blog του έπεφταν βροχή. Ε, είχε γράψει και ‘κανα-δυο αρθράκια τα οποία δεν ήταν τελείως μαλακίες και εισέπραττε και ‘κανα θετικό comment, άντε και κανένα Ευρώ για μπύρες και τσιγάρα από donations αναγνωστών που πρέπει να ήταν πυροβολημένοι (πλάκα κάνω μωρέ, σας λατρεύω!).
Ο Teo όμως μεγάλωσε και σοβαρεύτηκε σιγά σιγά. Άρχισε να βελτιώνει τα post του και σταμάτησε να κλάνει στο μετρό. Δεν βρίζει πια αναγνώστες. Διάολε, έμαθε μέχρι και να τρώει τηρώντας το Savoir Vivre, με τα χέρια 20 πόντους από το τραπέζι και αγκώνες κολλημένους στη μέση! Μέχρι και τις γαρίδες τις τρώει κάνοντας τους εγχείριση! Κανείς δεν πίστευε στα μάτια του!
Εν τέλει, μετά από μία φώτιση που είχε εχθές, ξέρει επιτέλους τι θέλει (από το blog και την καριέρα του ασφαλώς, διότι με τις γυναίκες δε θα βγάλει ποτέ άκρη). Έριξε μια πρόχειρη Photoshopιά η οποία γέννησε νέο header με τίτλο “Αυνανισμός στο Έρεβος” (κυριολεκτικά, γράφω σχεδόν πάντα νύχτα) και άλλαξε και τον τίτλος του blog του σε “Teo’s tech blog”, για να ξορκίσει τα κακά πνεύματα και τους μαλάκες αναγνώστες. Προσπάθησε να ρίξει και custom CSS αλλά δεν κατάφερε, διότι είχε ξεχάσει ο μαλάκας πως το WordPress θέλει λεφτά για αυτή τη δουλειά.
Anyway, το πιάσατε το νόημα. Γράφω συχνότερα, πιο ενδιαφέροντα άρθρα και πιο περιποιημένα. Ευχαριστώ για την υποστήριξή σας, συνεχίζω ακάθεκτος.
Ενώ έκανα μια μικρή έρευνα πάνω σε shopping cart πλατφόρμες, κατά τύχη έπεσα πάνω στο Koloroo, το οποίο είναι ένα μικρό site το οποίο μοιράζει software για δημιουργία και εμφάνιση color schemes που δουλεύει σε διάφορες πλατφόρμες (Windows, iPod, Windows Mobile) καθώς και ένα tip calculator! Το περίεργο με αυτό το site όμως, δεν είναι το ότι φτιάχνει software που είναι ψιλοάκυρο να τρέχει σε iPod, αλλά το ότι έχει δημιουργήσει και υιοθετήσει μια νέα φιλοσοφία στον τρόπο διανομής του software του!
Το Koloroo.com και τα προϊόντα του
Το Koloroo λοιπόν, μοιράζει το software του με την άδεια Careware! Το Careware είναι software λοιπόν που μπορεί να μοιραστεί και να αποκτηθεί εντελώς δωρεάν, υπό έναν ανορθόδοξο όρο: Αυτός που το αποκτάει να κάνει μια καλή πράξη! Ακούγεται γελοίο αλλά στην ουσία η άδεια είναι ό,τι πιο ιδιοφυές έχει γίνει στη διανομή software μέχρι τώρα!
Το site περιγράφει καθαρά τη φιλοσοφία του Careware:
What, exactly, is Careware?
Careware is free Koloroo software … with one tiny catch – before you download it, you must agree to do something nice for someone.
Why are we doing this? Two reasons. First, we wanted to find a way to give back to the community, and what we came up with was bartering with you for good deeds. Plus … we’re looking forward to reading about all the acts of kindness our careware triggers.
Είναι φανερό το πως οι Geeks (πλέον θα το γράφω με κεφαλαίο G – ε είναι τίτλος τιμής πλέον), εκτός του ότι δεν ενοχλούν κανέναν με τη βίδα που τους έχει λασκάρει την ιδιοτροπία τους, εκτελούν και κοινωνικό έργο! Ποτέ δεν ήμουν τόσο περήφανος για το σινάφι μου!
Αν παρατηρήσατε καλά το screenshot, υπάρχει μέχρι και μετρητής για το πόσες “πράξεις καλοσύνης” έχουν κάνει οι downloaders του λογισμικού του Koloroo… 60840 αυτή τη στιγμή που γράφω! Κάθε χρήστης που κατεβάζει κάποιο πρόγραμμα μπορεί να συμπληρώσει την ειδική φόρμα που υπάρχει στο site, στην οποία περιγράφει την καλή του πράξη! Άλλος λοιπόν πήγε το γιο του στο λούνα παρκ, άλλος έδωσε 4 δολάρια σε έναν άστεγο και άλλος (ο αρτίστας της παρέας) θα δωρίσει τα έσοδα από τα έργα του σε φιλανθρωπίες.
Και τώρα το homework μέρος του post. Σκεφτείτε καλά και commentάρετε κάποια ιδέα που θα μπορούσε να υλοποιηθεί από αυτό το site και να πιάσει τόπο. Σκεφτείτε παροχή υπηρεσιών, web & graphic design, σκεφτείτε outside the box (δεν είμαι ψώνιο, αλλά το “έξω από το κουτί” ακούγεται πιο ψωνίστικο 
) Ευκαιρία να συνεισφέρουμε, πρέπει να είμαστε περήφανοι που είμαστε Geeks και να εμπνέουμε τον υπόλοιπο κόσμο.
Περιμένω τα σχόλιά σας
Αυτό θα πει targeted advertising
Όσοι από εσάς έχουν τη σπάνια στην Ελλάδα τύχη ατυχία να έχουν γνωρίσει τί θα πει 4chan, θα καταλάβουν το βαθύτερο νόημα αυτής της διαφήμισης που είδα στο Linux Journal. Αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι με φόβο με τί ανθρώπους θα συνεργάζομαι στο μέλλον σαν Web Developer και γενικά καμμένος κομπιουτεράς! Προς το παρόν μόνο να ελπίζω μπορώ για το καλύτερο. Και για τους μυημένους που θέλουν να αφήσουν comment, μην ξεχνιόμαστε: TITS OR GTFO OF MY INTERNETS!!! 
Πάντα ήθελα να αποκτήσω ωραίες καρτούλες με το όνομά μου επάνω με όμορφα στρογγυλά Web2.0 γράμματα (ναι ήμουν πάντα λίγο πιο μπροστά από την ηλικία μου ). Πάντα όμως με εμπόδιζε ο βασικός παράγοντας κόστος. Και να που εν έτει 2008 είμαι ακόμα χωρίς κάρτες για μοίρασμα, ενώ ποτέ δε χρειαζόμουν τόσο πολύ πελάτες για να ξεκινήσω τη δικιά μου δουλειά.
Εν τέλει το σκέφτηκα καλά καλά και αποφάσισα πως είναι τραγικό πως όλον αυτό τον καιρό δεν δοκίμασα το desktop publishing, ενώ είχα σχεδιάσει και παλιότερα κάρτες στο Photoshop. 15 λεπτά και μπόλικες δοκιμές γραμματοσειρών και brushes αργότερα το αποτέλεσμα ήταν αυτό:
Όχι και άσχημα για 15' δουλειά...
Εννοείται πως η κανονική μακέτα συμπεριλαμβάνει το τηλέφωνό μου και όχι μουντζούρα… Και σας ρωτάω… ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΜΑΚΕΤΟ?!?!?! Ωραία μέχρι εδώ. Τώρα το μόνο που λείπει είναι η εκτύπωση σε καλής ποιότητας ματ χαρτονάκι για να βγάλουμε γούστα. Εδώ έχουμε όμως το εξής θέμα: Πως θα τυπώσουμε πολλές κάρτες σε μια σελίδα;
Υπάρχει πάντα η λύση του να δημιουργήσουμε ένα νέο Photoshop document σε Α4 και να copy-pasteάρουμε πάνω του όσες κάρτες χωράνε. Και μετά χρίτσι-χρίτσι με το ψαλιδάκι. Υπάρχει και η έξυπνη λύση όμως! Με λίγο ψάξιμο και 3 clicks στο Synaptic, εγκαταστάθηκε στο σύστημά μου το πρόγραμμα glabel, το οποίο έχει προαποθηκευμένα εκατοντάδες πρότυπα για “μοντέλα” εξειδικευμένου χαρτιού της αγοράς για ετικέτες, κάρτες, επιστολόχαρτα και ό,τι άλλο μπορούμε να φανταστούμε. Το τρέχω λοιπόν, επιλέγω ένα τυχαίο A4 template κάποιας εταιρίας για business cards και δημιουργώ ένα νέο image object, στο οποίο επιλέγω σαν source το αρχείο που έφτιαξα. Ιδού το αποτέλεσμα:
Το περιβάλλον του glabel
Πολύ καλά και μέχρι εδώ. Το resize της εικόνας έγινε αυτόματα (δεν είχα υπολογίσει εξ αρχής τις διαστάσεις τέλεια αν και θα έπρεπε) και όλα δείχνουν σωστά. Βασικό μειονέκτημα του glabel όμως είναι το ότι δεν δέχεται ελληνικά στο text tool, αλλά δε με πολυνοιάζει διότι το κείμενο σχεδιάστηκε στο Photoshop μαζί με την υπόλοιπη κάρτα. Τέλος πατάω και ένα print preview και βλέπω πως θα είναι η κάρτα μου στο χαρτί:
Desktop publishing madness
Αυτά είναι. Για να μην τα πολυλογώ, δεν άντεξα και τύπωσα τη σελίδα δοκιμαστικά σε απλό Α4 χαρτί με τον HP inkjet εκτυπωτή μου. Και, γαμώ το κέρατό μου, κατάλαβα πως ήμουν βλάκας που τόσον καιρό βαριόμουν. Ιδού:
Τυπωμένες κάρτες και τρίχα στο μπούτι
Εντάξει, το μαύρο θα μπορούσε να ήταν και πιο μαύρο, αλλά το νόημα το πιάσατε (εδώ ζορίστηκα λίγο να σβήσω τα τηλέφωνα με το Gimp και το clitmouse).
Να γιατί το λένε και clitmouse
Τα σχόλια είναι περιττά. Είναι αυτονόητο το πως το desktop publishing είναι ένα παντοδύναμο εργαλείο στα χέρια επαγγελματιών και ερασιτεχνών σχεδόν οποιουδήποτε χώρου. Χωρίς πολύ κόπο και με τη βοήθεια ενός καλού εκτυπωτή και καλού χαρτιού, τα αποτελέσματα μπορούν να είναι πανέμορφα και επαγγελματικότατα. Και στην τελική, μπορείτε να πάτε σε ένα φωτοτυπάδικο με καλές τιμές και να σας τυπώσει καμμιά 20αριά σελίδες. 10 κάρτες η σελίδα επί 20 σελίδες κάνει 200 κάρτες για αρχή. Pas mal.
Μπορείτε να δοκιμάσετε και εσείς το desktop publishing εύκολα για οποιαδήποτε χρήση. Μόλις αποκτήσω laser εκτυπωτή, θα γράψω ένα άρθρο για σωστή εκτύπωση eBooks. Και είναι αυτονόητο πως όποιος θέλει βοήθεια με τη σχεδίαση της κάρτας του μπορεί να ζητήσει ελεύθερα.
Αυτά τα ολίγα για τη στιγμή. Μήπως κάποιοι sapioi φίλοι πήραν ιδέα; Τι το έχουμε το blog ρε παιδιά, ας πουλήσουμε και λίγη μούρη!
Να είστε καλά και να θυμάστε: If you want something done FREE, do it yourself!
Updated 17/07/2008: Το Wine δούλεψε!
Σχεδόν τρεις μήνες από την εγκατάσταση του Ubuntu Hardy Heron στο laptop μου και τα πρώτα προβληματάκια εμφανίστηκαν. Οι εφαρμογές που μου κάνουν τις δύσκολες είναι οι εξής:
Με την πρώτη ματιά στη λίστα θα πείτε “Τι μας λέει τώρα ο τύπος;”. Και θα έχετε
εν μέρει δίκιο. Τα περισσότερα από αυτά τα προγράμματα είναι γνωστά… κέρατα στο Linux εκ φύσεως. Όπως για παράδειγμα το Amarok, που τρώει ώρες ώρες κάτι φρίκες και ξεραίνεται. Τα προβλήματα είναι όμως λίγο πιο συγκεκριμένα και έχουν και κάποιες αστείες ιδιομορφίες.
Κουκλί δεν είναι;
Ας αρχίσω με το Amarok που ανέφερα πρώτο. Η συγκεκριμένη εφαρμογή χρησιμοποιεί τη μηχανή ήχου του Xine, και εαν έχω ανοίξει πριν την καλέσω κάποιο παράθυρο Firefox με flash video και ήχο, τότε το άψογο κατά τα άλλα Amarok, τα φτύνει και κολλάει. Εάν όμως καλέσω πρώτα το Amarok και μετά το Firefox, θα ακουστούν και τα δύο κανονικά. Συνεπώς καταλήγω στο οτι αυτό είναι ίσως κάποιο τσαλίμι του Firefox που αν κληθεί πρώτο δεν αφήνει κάποιους πόρους της μηχανής ήχου για άλλα προγράμματα. Επίσης εάν προσπαθήσω να αλλάξω την επιλογή για τη μηχανή ήχου σε Alsa ή κάτι άλλο, το Amarok τα φτύνει και πάλι, ενώ για να ξανατρέξει πρέπει να το απεγκαταστήσω και να το ξαναεγκαταστήσω.
Η νέα και πολλά υποσχόμενη έκδοση του Firefox, ο Firefox 3 (που είναι και default browser του Hardy Heron), κάνει προς το παρόν τα δικά του, κι ας βγήκε απο beta πρόσφατα. Απλά δεν ενεργοποιεί το back button και ορισμένες φορές δε γουστάρει καν να ανοίξει τη σελίδα που ζήτησα (ειδικά εάν είναι link από άλλο πρόγραμμα, όπως π.χ. το Pidgin). Ο Firefox 2 πάλι έχει τα κλασσικά του κολλήματα όπως υπερβολική κατανάλωση πόρων και αργό loading. Ένα όμως που δεν είχε παλιότερα είναι το ότι δεν μπορω να εγκαταστήσω add-ons λόγω κάποιου θέματος με τα file permissions υποθέτω. Μερικοί δε θα μάθουν ποτέ.
Το Pidgin, για κάποιο περίεργο λόγο δεν ανοίγει καν ορισμένες σπάνιες φορές, ενώ άλλες κρεμάει και κολλάει αμέσως μετά το άνοιγμα. Παρόμοιο πρόβλημα είχα πριν από ένα μήνα περίπου, όταν παρατήρησα οτι κόλλαγε πάλι με το που άνοιγε το msn account μου, ενώ με τα άλλα (Yahoo!, Google και ICQ) δεν υπήρχε πρόβλημα.
Το Skype τρώει φρίκη όταν προσπαθώ του κάκου να το τρέξω παράλληλα με το Amarok, με το Firefox ή κάτι άλλο που κάνει ήχους . Προφανώς υπάρχει κάποιο ζήτημα με τη μηχανή ήχου που στοιχειώνει το Ubuntu ακόμα.
Εν τέλει, το Wine, το οποίο αν και λειτουργεί όταν τρέχω το pre-installed Notepad της Microsoft, όταν ζητάω να μου ανοίξει κάποιο μεγαλούτσικο .exe αρχείο, με αφήνει να περιμένω. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Για αυτό βέβαια ίσως να ευθύνεται και ο αδύναμος σχετικά επεξεργαστής μου στα 1.4 MHz αλλά έλεος ρε παιδιά, Worms Armageddon πήγα να τρέξω, όχι Fear! 
Κλείνοντας θα ήθελα να πω πως τελικά ίσως ο ενθουσιασμός μου με τα drivers που λειτουργούσαν άψογα απο την εγκατάσταση χωρίς να κάνω τίποτα, ήταν λίγο υπερβολικός. Πιθανόν να υπάρχει κάποιο ζήτημα με τις διάφορες εκδόσεις του software που αναβαθμίζεται συνέχεια (είναι απίστευτο το πόσο συχνά με ενημερώνει για updates το pc). Γι αυτό και σε μερικά updates συναντάω πρόβλημα το οποίο λύνεται στην επόμενη έκδοση του προγράμματος που βγαίνει μετά από δυο μέρες (κάτι βρωμάει δηλαδή). Συνεχίζω να το δοκιμάζω σε pc φίλων όμως για να αποκτήσω μια πιο σφαιρική άποψη όσον αφορά την ανταπόκρισή του σε διαφορετικό hardware από το δικό μου. Μην ανησυχείτε όμως, θα ενημερώνεστε και εσείς κάθε φορά που μαζεύονται θεματάκια συζήτησης.
Tweet Tweet!
